دانستنی های زبان فارسی

آیا ميدانستید که بسیاری از واژههاي عربی در زبان فارسی در واقع عربی نیستند و اعراب آنها را به معنایی که خود ميدانند در نميیابند؟ این واژهها را ساختگی (جعلی) مينامند و بیشترشان ساختة ترکان عثمانی است. از آن زمرهاند:ابتدایی (عرب ميگوید: بدائی)، انقلاب (عرب ميگوید: ثوره)، تجاوز (اعتداء)، تولید (انتاج)، تمدن (مدنیه)، جامعه (مجتمع)، جمعیت (سکان)، خجالت (حیا)، دخالت (مداخله)، مثبت (وضعی)، مسری (ساری)، مصرف (استهلاک)، مذاکره (مفاوضه)، ملت (شَعَب)، ملی (قومی)، ملیت (الجنسیه) و بسیاری از واژههاي دیگر. بسیاری از واژههاي عربی در زبان فارسی را نیز اعراب در زبان خود به معنی دیگری ميفهمند، از آن زمرهاند:رقیب (عرب ميفهمد: نگهبان)، شمایل (عرب ميفهمد: طبعها)، غرور (فریفتن)، لحیم (پرگوشت)، نفر (مردم)، وجه (چهره) و بسیاری از واژههاي دیگر. آیا ميدانستید که ما بسیاری از واژههاي فارسیمان را به عربی و یا به فرنگی واگویی (تلفظ) ميکنیم؟ این واژههاي فارسی را یا اعراب از ما گرفته و عربی (معرب) کردهاند و دوباره به ما پس دادهاند و یا از زبانهاي فرنگی، که این واژها را به طریقی از خود ما گرفتهاند، دوباره به ما دادهاند و از آن زمرهاند:از عربی:فارسی (که پارسی بوده است)، خندق (که کندک بوده است)، دهقان (دهگان)، سُماق (سماک)، صندل (چندل)، فیل (پیل)، شطرنج (شتررنگ)، غربال (گربال)، یاقوت (یاکند)، طاس (تاس)، طراز (تراز)، نارنجی (نارنگی)، سفید (سپید)، قلعه (کلات)، خنجر (خون گر)، صلیب (چلیپا) و بسیاری از واژههاي دیگر.از روسی:استکان: این واژه در اصل همان «دوستگاني» فارسي است که در فارسي قديم به معناي جام شراب بزرگ و يا نوشيدن شراب از يك جام به افتخار دوست بوده است که از سدة ١۶ ميلادي از ر